İstatistiklere baktım az önce kimse açıp bakmamış bile sayfama. Onun verdiği cesaretle uzun zamandır içimi kemiren olayı yazmaya başlıyorum bugün.
Konu evlilik.
Çok saçma mıdır söylemek bilmiyorum - ki ben dile bile getiremiyorum bu söyleyeceğimi- evlenmek istiyorum. Bu yaşıma kadar hep kaçtım, ağzıma bile almadım evliliği, korkuyordum çünkü. Önce okul bitirme gayesi, sonrasında atanıp dağ köyüne gitmeyle hiç cazip gelmiyordu evlilik. Öyle ki 2 yıl önce erkek arkadaşımın pırlanta kutusu uzattığında içimden defalarca lütfen yüzük olmasın diye dua etmişliğim var. Hediye yüzük değildi, erkek arkadaşımda evliliği hak edecek biri değilmiş zaten.
Neyse, benim 5 yıl üniversite, 1 yıl atanma macerası, 4 yıl da doğu görevi derken zamanın nasıl geçtiğini anlamam 9 yılımı aldı, yaşım otuza dayandı resmen. Bu yılım hayatımın en yalnız zamanı aynı zamanda ilk kez yalnız yaşıyor ve yanımda birileri olsun, bir şeyler anlatayım istiyorum. Böyle oluna da evlilik aklıma geliyor. Herkes evli çünkü, çocukları olması da cabası.
İnsan kendini nasıl olurdu demekten alamıyor, böyle yalnız hissettiği zamanlarda. Nasıl olurdu sahi, yıllardır öcü gibi baktığım evlilik olayı?
Evliliğin en önemli noktası sohbet edebildiğin biriyle evlenebilmen, evlilik hayatın boyunca en çok yapabileceğin şey konuşmak çünkü. Dengini bulmak çok zor, bulunca anlamlı ve güzel yoksa zaman ve heves kaybı. Yaşama sevincini artırabilen bir eşin olmasını cok isterim, ve sana cok benzeyen tatlı bir kızının olmasını, belki de ikizleriniz olur 😊
YanıtlaSil